Tijdens de onthulling van de gedenksteen in Voorst op Zaterdag 2 Maart bij de plaats waar de Halifax bommenwerper is neergestort op 1 maart 1943 waren de weersomstandigheden voor een doedelzakgroep niet erg goed te noemen.

Er stond een gemene koude wind die ons tot op het bot verkleumde. Door de organisatie was een aankleding gedaan voor gasten met stoelen, en er werden door verschillende mensen kransen gelegd.

De aanwezige trompettist, ‘die zijn mondstuk  goed warm hield in zijn broekzak’ speelde de Last Post. Helaas zijn wij niet in de gelegenheid om ons instrument in de broekzak te stoppen, het enige wat men kan doen is ervoor te zorgen dat de rietjes warm blijven, door hiervoor bijna continue te blijven blazen met warme lucht.

Wij  gingen de gasten voor vanaf de boerderij De Kolke naar de gedenkplaats, alwaar we ons opstelden naast het gezelschap. Door ons werden de volksliederen van Nederland, Engeland en Canada gespeeld, aan het eind werden tijdens de algemene kranslegging door aanwezige gasten een paar hymnes gespeeld.

Maar omdat de temp slechts 6 C bedroeg, bewolkt weer en er een gemene koude wind stond vergezeld van een zeer hoge luchtvochtigheid, ging het op sommige nootjes niet helemaal goed, de kou veroorzaakte gevoelloze vingers wat weer resulteerde dat men de gaatjes niet goed meer voelt. We hebben de organisatie hiervoor verontschuldigd, en zij toonden gelukkig begrip.

Ondanks alles was het een mooie en oprechte onthulling van de plaats waar de Halifax is neer gestort, waarbij gezegd moet worden dat de piloot ervoor heeft gezorgd dat het toestel niet op de huizen van het dorp is neergestort.

De bemanning bestond uit 6 Engelsen en 1 Canadees, de oudste was 36 de jongste 21 jaar.

Zij vielen voor onze vrijheid.